เปรมปพัทธ Jr ผลิตผลการพิมพ์

" title=" " class="" />

 

" title=" " class="" />

 

" title=" " class="" />

 

กำกับโดย เปรมปพัทธ และ เปรมปพันธ ผลิตผลการพิมพ์

 

Do you love me?

 

สืบเนื่องมาจากโปรเจ็คต์ with love ของเต้ย เราถูกทาบทามเป็น 1 ใน 4 ผกก.โปรเจ็คต์...

หนังสั้นๆ น่ารักๆ เรื่องราวของ...
..ชายเป๋อๆหาโอกาสได้ใกล้ชิด หญิงสาวไฮโซด้วยการชวนมาคุยบทหนังสั้น...

cast
วริญญา มอค
เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์

crew
จตุรดา ปัญาบุตร
จุฑารัตน์ ภิญโญดุลยเจต

cinematography
จุฑารัตน์ ภิญโญดุลยเจต

directed ,written and editing by
เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์ 

"ไถ่บาปการศึกษาไทย"

โปรเจ็คต์หนังสร้างเยื่อพรหมจรรย์ให้การศึกษาไทยกับ 25ผู้กำกับเด็ก!

 

มาร่วมกันไถ่บาปให้การศึกษาไทยๆกันเถิด!!! 

นี่คือโปรเจ็คต์ชวน 25เด็กมีความคิดมาสร้างหนังภายใต้หัวข้อ "การศึกษาไทย"

คนละเรื่องเรื่องละไม่เกิน 5 นาที

 

"ใครจะมาเข้าใจการศึกษาดีไปกว่าเรา"

 

 เร็วๆนี้!!! ...เราจะขอเป็นส่วนหนึ่งในการเรียกคืนความบริสุทธิ์ให้การศึกษาไทย!

 รายชื่อรออัพเดทในโปสเตอร์งาน เร็วๆนี้

1 - 4 เมษายน 2553 พันธุ์ทิพย์พลาซ่าบางกะปิ ร่วมกับ ชมรมเยาวชนคนสร้างหนังแห่งประเทศไทย หรือ YFT จัดWorkshop สอนการผลิตหนังสั้นขึ้น โดยคัดเลือกน้องๆเข้าร่วมจำนวน 50 คน จากใบสมัครร่วมร้อยใบ 

ท้ายที่สุดน้องๆ ทั้ง 50 คนได้รับโจทย์ให้แบ่งกลุ่มทำหนังออกเป็น 8 กลุ่ม โดยทางค่ายกำหนดหัวข้อมาให้

เพื่อไม่ให้หนังสั้นที่คลอดออกมาบนโลกตายไปอย่างเงียบสนิท ผมจึงขอหยิบหนังอันเปี่ยมไปด้วยหลังของเด็กรุ่นใหม่ทั้ง 8 เรื่อง มาวิจารณ์กันครับ

หมายเหตุ คำวิจารณ์คือปัจเจก และเป็นความคิดเห็นโดยส่วนตัวของผม อย่าได้คิดและยึดติดกับมัน! อ่านฆ่าเวลาพอ 555

 รับชมหนังทุกเรื่องได้จาก http://fuse.in.th/blogs/movement/2938

 

บทวิจารณ์หนังค่าย Pantip YFT 1 โดย เปรมปพัทธ จูเนียร์

Emotion changed เพราะอารมณ์เปลี่ยนแปลงบ่อย

สร้่างสรรค์ น่ารัก สดใส creative thailand ! (ฺB+)

โปรดิวเซอร์ ไท ประดิษฐเกสร

 

กลิ่นอาย หนังน่ารักสร้างสรรค์ยังคงปะปนในหนังเรื่องนี้อย่างลงตัว "เพราะอารมณ์เปลี่ยนแปลงบ่อย" ที่น่าชื่นชมจากหนังคือ ไม่ว่าคนขายของ นางชุดเขียวเป็นเป็นเช่นไร ความนิ่งเฉย และบุคลิกของพระเอกก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม

ต้องขอชมการแสดงของพระเอกสร้างความเชื่อให้เราได้ว่า ตัวละครนี้มีอยู่จริง เพราะเป็นเราก็คงอึนประมาณนี้ หากเจอสถานการณ์ป่วงๆเช่นนี้

แต่ยังติดเรื่องความลื่นไหล และเป็นไปได้ของการเล่น ยังไม่เห็นอะดรีนาลีนของตัวเอก เมื่อเจอนางเอกเท่าไรนัก หากเจอผู้หญิงแสนสวยโดนใจ ปล่อยไปไม่ได้เสียดายของ... เห็นคงจะไม่เดินออกมาคุยโืทรศัพท์กับเพื่อนอย่างใจเย็น? 

ชอบฉากน้องเพียว (น้องคนที่ปรากฏตัวเป็นหัวขโมยอย่างไร้สาเหตุในฉากแรก) คือไม่ได้ช่วยให้เรื่องดูดีขึ้นหรอกครับ 555 แต่สิ่งเหล่านี้ถือเป็น กิมมิก ที่ทำให้หนังเล่าเรื่อง น่าสนใจ เช่น นางเอกกำลังจะดูดน้ำส้มจากหลอด ปรากฏว่ามีแมลงวันมาตอม แทนที่เทอจะเปลี่ยนหลอดใหม่ เทอกลับเอากรรไกรมาตัดปลายหลอดเดิมทิ้ง ! (ไอเดียจากคุณปรัชญา ปิ่นแก้ว)

อยากให้ระวังฉากกระจกนิดนึงครับ ถึงอาจจะดูขำ แต่หากต้องการสร้างความเชื่อจากหนังแล้ว คิดว่า อย่าปล่อยฉากหลุดออกมา พยายามเก็บกิ๊ก ให้เนียน

อีกจุดนึงคือเรื่อง คอนตินิวครับ(ความต่อเนื่อง เช่น ชายน้อยในเรื่องบ้านทรายทอง ฉากแรก ปากเบ้ไปทางซ้าย ฉากสองกลับเบ้ไปทางขวา นี่คืออาการ "หลุดคอน") การรักษาคอนตินิวเป็นเรื่องที่ดี แต่การจงใจไม่รักษาคอนในหนังแบบนี้ เป็นเรื่องที่ดีกว่า ...ความเป็นไปได้ที่แฝดจะแต่งตัวและใช้แอสเซสซอรี่เหมือนกันทุกประการ นั้นเป็นไปได้ แต่ถ้าจะลองเปลี่ยนให้ ตัวละครหญิงอีกคนลองมีจุดผิดสังเกตนิดนึง จะทำให้หนังดูน่าเชื่อถือครับ เช่นให้เจ้าของร้านอีกฝาแฝดคนไม่ใส่สร้อย ซึ่งเชื่อว่าคนดูหลายคนจะจับสังเกตไม่ได้ในตอนแรก แล้วเราค่อยมาเฉลยตอนท้ายว่า อ้าว เทอไม่ใส่สร้อยกะใส่สร้อย คนละคนกันนิ คนดูอาจจะรีกลับไปเช็ค ซึ่งถ้าผู้กำกับรักษารายละเอียดเหล่านี้ไว้ได้ หนังจะดูแข็งแรงครับ

ท้ายที่สุด ก็ขอบอกว่า ชอบมาก สรุปจบ หักมุมดังเป๊าะจริงๆ เจ็บ แสบ คัน หวาน มันส์ ดูสนุก เชื่อว่า อีโมชั่นเช๊น คงเป็นผลงานการออกกองถ่ายเรื่องแรกของหลายๆคน สู้ๆทำต่อไปครับ ค้นหาตัวเอง แล้วจะพบว่าอะไรคือหนทางที่เหมาะที่สุด ^^

 

Who are you? ใครในห้าง

หลอน งง หลง จินตนาการ ..สรุปให้ผมที สรุปแล้ว ใคร - ใน - ห้าง!!! (ฺฺC+)

โปรดิวเซอร์ ณภัทร ตั้งสง่า

ผู้กำกับ วัชระ ภูสมศรี

 

 ....จากโจทย์แสนกว้าง และคว้างเคว้ง... ใครในห้อง!!!สถานที่เปลี่ยนความคิดคนก็เปลี่ยน กลายเป็น ใครในห้างแทน!

 เห็นถึงสุนทรียภาพ ความตั้งใจของทีมนะครับ ที่พยายามเล่าด้วยเหตุประกอบต่างๆ และลงทุนด้วยการถ่ายในสถานที่โล่งแจ้ง ซึ่งต้องควบคุมสิ่งแวดล้อมให้ดีพอสมควรเลยทีเดียว

 เข้าใจว่า ทีม พยายามทีโจทย์ เพื่อให้รู้ว่า "ใคร อยู่ในห้าง" ซึ่งคำตอบก็คือ หญิงแว่นที่ถูกขโมยมือถือจากตุ๊ดหล่อ! แต่ในเรื่องความเป็นไปได้และการแสดง ยังค่อนข้างไร้น้ำหนัก อนึ่ง นางเอกผู้โดนขโมยมือถือกลับกลายสภาพเป็นผีกระสืออันเชื่องช้า แทนที่จะวิ่งกระชากและตบหัวขโมย!

ลงทุน ลงแรงครับ ^^ เห็นแล้ว รู้ถึงความพยายามในการถ่าย แต่หนังถึงจะแค่สามนาที เรายังรู้สึกว่ามันเล่าเรื่องยืดยาด อาจเป็นเพราะความเสียดายในการตัดต่อสิ่งที่ถ่ายทำมา (ผู้กำกับเกือบทุกคนในโลกจึงเลือกมือตัดต่อที่ไม่ใช่ตัวเอง) เห็นถึงการสรรหาเทคนิคมาประกอบน้ำหนักในเรื่องเช่น การสโลว์ (ซึ่ง"ต้อง"เจอในหนัง Genre ผี ทั่วไป) ซีเปีย เพื่อให้รู้สึกว่านี่คือฉาก flash back(ย้อนอดีต) คำพูด overacting เช่น "มือถือหาย" หรือทุกไดอาล็อกในฉากแย่งยุดฉุดกระชากโทรศัพท์ หากลองตัดคำบรรยาย และตัดคำพูดออกไป ใช้จากแสดง (ซึ่งศิลปะ visual art แขนงที่ถ่ายทอดทำลีลาการแสดงได้คือ ศาสตร์แห่งภาพยนตร์) ให้เป็นประโยชน์ หนังจะมีเสน่ห์กว่านี้ครับ

การตัดต่ออย่างกระชับ ฉับไว! นี่เป็นปัญหาของ First film เสมอครับ คือการหั่น ฉาก ขอยกฉากแรกที่พระเอกลงบันไดเลื่อน แน่นอนครับว่า ตามstepหนังเล่าเรื่อง ภาพแรกที่คนดูมักเห็นคือ Master shot หรือภาพเปิด เป็นภาพกว้างที่เล่าว่า ใคร อยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ แต่หากมีแต่ภาพกว้างทั้งฉาก ก็แปลว่าผู้กำกับไม่ไดเจาะจงลงลึกกับ objectใดๆ ในองค์ประกอบภาพ ดังนั้นในฉากแรก cut ที่สองอาจตัดมารับหน้าพระเอก ก็ได้ครับ เพื่อเป็นการเปิดตัวอย่างน่าสนใจด้วยว่า ทำไมพระเอกคนนี้ถึงหน้าตาตื่นเต้น (เนื่องจากไปขโมยมือถือมา!)

การถ่ายทำดูเนี๊ยบ ดูถ่ายทำเป็นครับ จุดนี้ ปรบมือให้เลยจ้าา  ซาวน์ที่ใช้ ก็เข้ากับท่วงทำนองการเดินทางของหนัง ฟังแล้วไม่ได้รู้สึกขัดหูนัก โดยรวมถือว่าเป็นการถือโจทย์แตกครับ เพราะคำตอบที่ได้ก็คือ "ใคร" 

ลองดูครับ ดูหนัง และทำหนังเยอะขึ้น ซึ่งเชื่อว่า ผู้กำกับ และทีมงานหลายคนคงจะลงเอยชีวิตเฟชชี่กับโลกภาพยนตร์เสียแล้ว เป็นกำลังใจให้ครับ ผลิตหนังบนเส้นทางของตัวเอง ^^

ขออภัยด้วยนะครับ ถ้าบทวิจารณ์นี้แรงไป อย่าไปใส่ใจมันเท่าไรครับ ^^ โดยส่วนตัวรู้จักกับผู้กำกับมาบ้าง สิ่งที่เรารับรู้ได้จากสายตาผกก.คือพลังในการสร้่างสรรค์ผลงาน!

 

2010 อันธพาลครองห้าง

ดูดีที่sequenceเปิด ตลกเตลิดตั้งแต่ต้นเรื่อง! (ฺฺC)

โปรดิวเซอร์ ปรัชญา เพชรวิสิทธิ์ และ อธิวัฒน์ ภัสราธร

...เอฟเฟกต์คุณภาพจ้ะ บ้าพลังมากกกก 5555+   ดูแล้วเรานึกถึงเทศกาลหนังเรื่องแรกทั้งหลาย คือสนุกทั้งคนทำ สนุกทำคนดู ไม่รู้สาระใดๆ จับไม่ติดจริงๆ

...แต่ยังขอชื่นชมในความเซอร์เรียลของทีมนี้

ชาตินี้จะเจอมั้ย...

...โจรที่เดินเข้าห้างหวังจะขโมยของ อย่างสบายใจ

...อันธพาลที่ซ่อน ปืนกล ไว้ในห้องส้วมไม่ได้ล็อกประตู (ฉากนี้คุ้นเกิน ได้โปรด เปลี่ยนโลกได้แล้ว)

...นักเลงที่ถือปืนแกว่งไปแกว่งมาท้าบารมีตำรวจ ประหนึ่ง ไม้เสียบลูกชิ้นสามย่าน

   หนังดูจบแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันมี conflict (ความขัดแย้ง) หรือจุด climax อะไร หนังเพียงเล่าเรื่อง นักเลงสองคนไปปล้นอะไรไม่รู้ในห้างแห่งหนึ่ง สุดยอดก็จบด้วยการที่ว่าโจรหนีไปได้ ไม่มีใครเอะสังเกตอะไรนัก

(เฮียอ้วนที่เดินผ่านฉากในส้วมตอนไปเอาปืน คือดิลเลอร์เจ้าของร้าน canon ชั้นหนึ่ง)

   ตอนแรกเราคิดว่ากล้องกลุ่มนี้คงมีปัญหา ไม่ก็โปรตัดต่อแล็ก แต่ที่ไหนได้ เมื่อมาดูฉากที่ไม่มีเสียงscore ฉากอื่นๆมันประหนึ่ง stop motion นี่เอง

Sequence เปิด น่าสนใจมากครับ มีทั้งมุมกล้องจาก กล้องวงจรปิด การไม่ทำให้เห็นหน้าคนร้ายชัดเจน ด้วยมุมกล้องจากด้านหลัง เยี่ยม!

แต่ในองก์สอง รวมๆทั้งเรื่องเลยคือ เอฟเฟกต์ตระการตาเอ่อล้น จนเกินความจำเป็น โดยไม่ได้ช่วยให้หนังดูมีน้ำหนักอะไร

นักแสดงอยากให้ เข้าใจอะไรนิดนึงว่า นี่ไม่ได้มาเล่นด้วยหน้าที่นะ แต่นี่เรามาเป็นโจรกันจริงๆ! อารมณ์ สีหน้า ท่าทาง ลีลา แววตา อันธพาล หาได้เห็นจากสองตัวละครไม่

แต่ที่สุดของที่สุดคือความคัลต์ (clut ...คืออะไร.... ไว้เจอกันค่อนอธิบายให้ฟัง) และบ้าพลังของหนัง มันเป็นความสดซิงของหนังเรื่องแรกๆ และเชื่อได้เลยว่า คงไม่เห็นความใสอย่างนี้เมื่อคุณทำหนังไปได้สักระยะ เก็บความน่ารักเหล่านี้ไว้ครับ และพัฒนาบางจุดให้สมบูรณ์ เชื่อว่า พลังงานที่ทีนี้อยู่มี จะช่วยให้สามารถสร้างผลงานในหลากแบบหลายสไตล์ได้ในวันหน้าๆ

 

รักแห่งพันธุ์ทิพย์

ขอcomment เป็นเสียงปรบมือ จะถือมั้ย? (ฺฺA)

โปรดิวเซอร์ วรเทพ ธรรมโอรส

ผู้กำกับ บริษฏ์ พงศ์วัชร์

 

แหน่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โปรดิวเซอร์นกกะตั้วช่วยน้องทำรึป่าวๆๆๆๆๆ

ล้อเล่นนะครับ เท่าที่ทราบ โปรดิวเซอร์สุดโฉดเพียงแค่ให้คำปรึกษาประปราย ผลงานของ บริษฏ์ ชุดนี้ แสดงความชัดเจน และตกตะลึง

ความครบทั้งแง่การเล่าเรื่อง การแสดง และการถ่ายทำ...

ดูเป็นหนังครับ เชื่อว่าผกก.ทำหนังเป็น  ...เนื้อเรื่องไม่ได้เล่าสลับซับซ้อนอะไร เล่าเรียบๆง่ายๆ น่ารักดีครับ

ดูเป็นอารมณ์ของรักใสๆ กุ๊กกิ๊ก ผิดกับหนังโปรดิวเซอร์แต่ละเรื่อง (กัดๆ 55) ไม่รู้จะวิจารณ์อะไร

มีเรื่องจะแนะนำสำหรับกลุ่มนี้น่ะครับ ว่าสามารถรักษาโทนของหนังได้ดี ไม่หลุด ตั้งแต่การใช้เสียงของตัวเอกเดินเรื่องมาโดยตลอด มุมกล้อง ไม่รู้สึกว่ากระโดดครับ ยังแอบมีโฟกัสอีก

ดังนั้นผกก.และทีมงานคงเห็นแนวทางที่ชัดเจนของตัวเองแล้ว ขอให้ร่ำเรียนและศึกษามันให้มากขึ้นครับ

รวมๆ ดูแล้วเชื่อ ว่าตัวเอกที่บุคลิก และอารมณ์ประมาณนี้ คงทำเช่นนี้ในสถานการณ์แบบนี้ครับ ! สมจริง! 

 

ความจำสั้น แต่...ฉันยาว

เงียบ ใส และไหลลื่น (C-)

โปรดิวเซอร์ วีรยุทธ กระจ่างศรี

 

ถ่ายทำดีครับ ปะติดปะต่อ ไม่ขัดอารมณ์ เข้ากับสกอร์พลง เอ็มวีประกอบภาพยนตร์ที่ไหล

แต่หนังก็ไม่ได้มีอะไร ดูแล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่า ความจำสั้น แต่...ฉันถึงยาว

หนังดูสดใส แต่กลวงไปหน่อยนึง อาจเป็นเพราะผกก.ยังไม่แน่ใจว่าจะสื่ออะไรออกมา

ขอโทษด้วยนะครับที่เรื่องนี้เขียนสั้นไปหน่อย ยังไงก็อย่าไปคิดอะไรกับข้อเขียนมาก

สิ่งหนึ่งเมื่อต้องทำหนังที่บทแกว่ง คือการใช้ศาสตร์อื่นเข้ามาช่วย เช่นการแสดง อยากให้ตัวละครเชื่อว่ากำลังอยู่ในสภาวารมณ์นั้นจริงๆครับ

สู้ๆ ครับ ทำหนังต่อไป เป็นกำลังใจให้จ้า

 

แหยมบางกะปิ

ฮาแตก แดกดัน!!! (ฺฺA+)

โปรดิวเซอร์ จุฑารัตน์ ภิญโญดุลยเจต

 

โอ๊ย ชอบมากๆๆๆ 555555555 เชื่อเลย ชอบบุคลิกโชติ และมิ้นต์ มาก (ตัวเอกทั้งสอง) Overact ดี 5555+ โชติในหนังน่ารักมาก 55555+ ฮาๆ ไม่รู้จะเขียนไรละ ไปดูเถอะ

แต่นี่ก็ทำขำๆนะจุดนึงที่ควรระวัง คือเรื่องชาติพันธุ์ ที่เอาคนต่างจังหวัดมาล้อเลียน (ถึงจะไม่ได้มีจุดประสงค์เช่นนั้นก็ตาม) อิอิ อย่างโฆษณาที่เอาการพูดไม่ชัดของเด็กชนเผ่ามาล้อ ทำให้ตอนนี้เผ่าหลายเผ่าไม่กล้าพูดภาษากลาง (เราเองได้ไปใช้ชีวิตอยู่กับชนเผ่าในช่วงเวลานึง) หรือแม้แต่โฆษณาโดฟ ที่ใช้แล้วไม่มีจุดด่างดำ พอมีุจุดด่างดำปุ๊บ ก็จะแฟนทิ้ง ชีวิตมีปัญหา ซึ่งค่อนข้างเป็นการสร้างค่านิยมผิดๆให้เพศหญิง หรือโฆษณาเครื่องดื่ม ที่เด็กกำลังเทควันโดกันอยู่ เด็กตัวเล็กสู้ไม่ได้จึงหยิบเครื่องดื่มออกมา แล้วเด็กอ้วนก็แย่งนี่เท่ากับผกก.กำลังตจะบอกว่า คนอ้วนโลภมาก ซึ่งเป็นความรุนแรงในการรับสื่อ !

 แต่สำหรับแหยมบางกะปิ ก็ไม่ได้เป็นความรุนแรงมากอะไรครับ อิอิ แค่แอบบอกไว้ เผื่อทำเรื่องหน้าครับ

สู้ๆครับ มาถูกทางแล้ว!

 

แฟนเขา แฟนเก่า แฟนฉัน

ซึ้ง สวย เศร้า... (ฺฺB-)

โป รดิวเซอร์ ณัฐพล ผ่านพินิจ

ผู้ กำกับ มาเรียน

 
ถ่ายสวย ดูมีมิติมากครับ แบบที่ว่าภาพดูชัดตื้นชัดลึก และการโฟกัสของมันได้อารมณ์คาาบน้ำตาจัง  การแสดงบางฉากสร้างความเชื่อเลยว่าตัวละครประสบกับเหตุการณ์นี้จริง

แต่ สำหรับผม ยังคิดว่าการแสดงดูช่างกดดันและบีบคั้นจน โอเวอร์แอคติ้งเกินชีวิตมนุษย์ ด้วยความเป็นภาพยนตร์ที่สามารถจะจับอาการตัวละครได้ ไม่ใช่ละครเวทีที่ต้องแสดงเต็มที่  อาจต้องสร้างความเชื่อมากกว่านี้ครับว่า คนที่เศร้า บางครั้งด้วยสถานที่แล้วอาจไม่สามารถกระทำกิริยาเช่นนั้นได้

ตัว ละครดูเป็นบุคลิกด้านเดียว (ในบางตัว) แต่นักแสดงสำหรับเรื่องแรกถือว่าสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ดีครับ

จุด หลุดอื่นๆก็อย่างที่เห็นเช่น เสียงสั่งแอคชั่น(โผล่เข้ามาในหนัง!) กล้องถ่ายเห็นตากล้องอีกคน! (เหวอมากฉากนี้ อิอิ) ซึ่งถ้ามีเวลาเก็บกิ๊กตอนตัดต่อนานกว่านี้ ก็เชื่อว่ารายละเอียดเล็กๆน้อยๆจะหายไป

ลำดับน่าสนใจครับ ดูเป็นเรื่องราว และบอกได้เต็มปากเต็มคำว่า กลุ่มนี้สามารถเล่าเรื่องจากตัวอักษรเป็นศิลปะภาพยนตร์ได้

อยากให้ลอง ฝึกกำกับการแสดง และสร้างความเชื่อ การร้องไห้เพราะพ่อแม่เสีย กับการร้องไห้เพราะแฟนทิ้ง มันต่างกันครับ

 ...หนุ่มคนหนึ่งนัด สาวเพื่อไปฆ่า แต่ทำเป็นนัดไปเดท ระหว่างการเดท แน่นอนว่าปฏิกิรริยาผิดแผกของชายหนุ่มย่อมออกมาทาง การกระทำ เล็กๆน้อยๆ เช่น แววตา จังหวะการหายใจ ซึ่งการแสดงที่ใช้ความเชื่อเช่นนี้ต้องใช้เวลาศึกษาครับ

เชื่อว่านัก แสดงกลุ่มนี้ทำได้ ดูจากความพยายามและพลังในหนังเรื่องแรกแล้ว !

สำหรับ ผู้กำกับมาเรียน ที่น่าทึ่งคือการลำดับภาพอย่างที่บอกครับ เนื่องจากหนังมีพลอตรองมากมาย ประเด็นของหนังพูดถึงปัญหาของการมีแฟนมากมายก็ตาม แต่การจะทำให้คำว่ามากมาย มาอยู่ในหนังอยางรู้เรื่อง และดูได้ ย่อมป็นหน้าที่การควบคุมงานถ่ายของผู้กำกับ สุดยอดครับ!

 สู้ๆครับ ประสบการณ์จะเคี่ยวหนังให้เข้มขึ้น แล้วจะรอชมผลงานถัดไปนะครับ

 

รถไฟฟ้ามาหาไม่เจอ

...แด่ความบ้าพลังอย่างหาที่สุดมิได้! (No grade)

โปรดิวเซอร์ เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์

ผู้กำกับ นิโลบล จำนงศักดิ์

 

พูดมาก ไม่ได้นะ เป็นโปรดิวซ์เอง อิอิ

...สำหรับเรานะ โปรดิวเซอร์ในกองถ่ายนี้คือ คนที่คอยsupport โดยใช้คำแนะนำที่จะทำให้จินตนาการของน้องๆกลุ่มออกมาเป็นสื่อภาพยนตร์ตาม โจทย์ให้ได้ ...ดังนั้นเราจึงไม่บอกว่า ทำไมไม่ทำอย่างนี้ หรือถ้าเป็นเราเราจะทำไมอย่างนี้นะครับ ^^

ขอชมในความบ้าพลังสุดฤทธิ์ ของพวกเธอนะ 555 โจทย์เค้าบอกมาว่า รถไฟฟ้ามาหาไม่เจอ พวกเธอยังทำให้พี่ไปหามันจนเจอให้ได้ 555 สนุกมากๆ นั่งเรือไปสถานีเพชรบุรี เดินขาลากจากชานชาลา1 ไปชานชาลา4 เปลี่ยนเสื้อผ้าในร้านนวด และป้อมตำรวจ นัดคุยบทตอน 8โมง (เวลาที่พี่กำลังฝันดี!) อิอิ

มีความพยามมากครับ พี่เองตอนแรกไม่เชื่อว่าพวกเราเธอจะทำห้องน้ำพันธุ์ทิพย์เลอะเลือดปลอมได้ ขนาดนี้แต่พวกเธอก็ทำ! 555 พี่ดีใจด้วย

ภาพสวยสดจ้ะ ถ่ายมีอารมณ์ อยากให้ลองดูหนังของหว่องกาไว ศิลปะการถ่ายของหว่องก็มีการแกว่งกล้อง ซูมเข้าออก ซึ่งพี่ถือว่ามันเป็นเสน่ห์อันที่ที่น่าดึงดูดใจสำหรับคนที่รักมัน

ด้วย โน้ตบุคส์ตัดต่อไม่รองรับภาษาไทย textที่ใช้เป็นภาษาอังกฤษอาจเข้าไม่ถึง หรือเข้าใจยากสำหรับหลายคนครับ ถ้ามีเวลาสามารถลงภาษาแม่กับโน้ตบุคส์ได้จะดีมาก อิอิ

การลำดับภาพ สับสนนะ คือดูเป็นเรื่องราวแหละ แต่ยากให้แบ่งคัทละเอียดกว่านี้เช่น วันที่สอง จากที่ถ่ายแค่เมย์เดินผ่านกับป๊อป อาจมีคัทรับclose up หน้าเมย์ ตามด้วยสายตาป๊อปด้วยเพื่อทำให้หนังดูเล่าเรื่องเป็นมากขึ้น

เนื้อ เรื่องเล่ากระชับ ไม่ยืดยาด สามารถรักษาเวลาได้ดีครับ แต่อย่างที่บอกว่าเวลาเหลืออาจจะแบ่งคัทให้ละเอียดขึ้น

หนังเรื่องนี้ พี่ขอจัดเป็นหนังคัลท์ (cult) อีกเรื่อง คนดูคงไม่คิดว่าเมย์จะนัดป๊อปเพื่อไปฆ่า และลึกๆแล้วเมื่อฆ่าเสร็จ เมย์เองก็เศร้าเสียใจ นั่นแปลว่า หนึ่งในกระบวนท่าแสดงความรักของตัวนางเอกคือการฆาตกรรมเลือดสาด! (เอาซะแม่บ้านถอนหายใจ 555)

การแสดง พี่ดูแล้วเชื่อในหลายฉากนะ ยกตัวอย่างอย่างฉากร้องไห้ ไม่ได้เข้าข้างนะ แต่เรารู้สึกว่ามันจริง ด้วยความเป็นที่เลือกใช้มุม และสี low keyของภาพด้วยแหละ หนังรักษาโทนได้ดีครับ ไม่หลุด แต่ก็ด้วยความเป็นภาพยนตร์อีก ถ้าน้องเล่าเรื่องโดยใช้ภาพยนตร์มากขึ้น เชื่อว่าศาสตร์นี้จะช่วยดึงกิริยาและอารมณ์ตัวละครได้มากขึ้น เช่น แววตาตัวแสดง การขยับของมือ บางทีนักแสดงอาจเข้าถึงบุคลิกแล้ว แต่การใช้ภาพยังสื่อได้ไม่พอ ลองศึกษาเรื่องภาพ ประเภทต่างๆดูครับ เชื่อว่าหนังจะดูเข้าใจและลำดับได้เป็นเรื่องราวขึ้น

 สุดท้าย จะบอกว่าพี่มีความสุขมากนะครับ (อิอิ เลือกพี่เป็นคนแรกเลย) รู้สึกดีมากครับที่ได้รับใช้น้องๆกลุ่มนี้ พี่เห็นความตั้งใจของคน"อยาก"ทำหนัง และสนุกกับมัน ภาพเหล่านี้ทำให้พี่มีพลังอยากทำบ้าง อิอิ บทในกระดาษใบแรกของพวกเราพี่เก็บไว้อย่างดีนะ ถึงตั๋วเรือพี่จะไม่ได้เป็นคนเก็บ แต่ก็เชื่อว่าคนที่เก็บมัน ไม่ว่าจะเก็บมันไว้ไหน มันก็ถูกเก็บไว้ในใจพี่แล้วล่ะ ^^

 

 ...ขอบคุณความทรงจำแสนสุขของน้องๆทั้งค่ายนะครับ...

...ดอกไม้ทั้งสวน ล้วนเป็นสิทธิ์ของผีเสื้อ
ดอกไม้ทั้งมวล ล้วนให้ผีเสื้อเชยชม...

...เรื่องราวว่าด้วยความรักที่กำลังไปได้สวยและความรักที่กำลัง จบลงของชายผู้หนึ่ง...

ผลงานเรื่องใหม่ของ
ป.4 Creative Home

นำแสดงโดย
ฐิปิการย์ บวรสิริปกรณ์
ศาตภา คล้ายบัวผัน
เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์

กำกับภาพโดย
ประจวบ ผลิตผลการพิมพ์
เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์

บทภาพยนตร์โดย
เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์

กำกับภาพยนตร์โดย
เปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์

...แด่ความเจ็บปวดจากความรักของผู้หญิงทั้ งโลก.....

"ดอกไม้และผีเสื้อ"